ಮಹಿಳಾವಾದವೂ, ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಸ್ವಾದವೂ....

" ಮಹಿಳೆಯರ ದಿನ ಬಂದಾಯ್ತು "
" ಅಯ್ಯೊ ಬಿಡು,  ಮುದುಕರ ದಿನಾನೂ ಬರುತ್ತೆ "
" ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಬರ್ತದೆ,  ನಿಮ್ದು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಹಾಕಿ ಆಯ್ತಾ ಅತ್ತೇ ?"
" ಅದನ್ನೇನು ಕೇಳ್ತೀಯ,  ಹಾಕದಿದ್ರೆ ಆಗುತ್ತಾ,  ಒಂದ್ ಸಾವಿರ ಮಿಡಿ ಉಪ್ಪು ಬೆರೆಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ "
" ಮಾವಿನ ಮಿಡಿ ಸಿಕ್ತು ಹಂಗಿದ್ರೆ... ಪುಡಿ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿದ್ದಾ ?"
" ಛೆ, ಅದಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ,   ಕಲ್ಲುಪ್ಪು...ಎರಡು ಕೇಜಿ ಬೇಕು ನೋಡು,  ಇನ್ನು ಮಿಡಿ ಚಿರುಟಿದ ಮೇಲೆ ಬಾಕಿ ಕೆಲ್ಸ "
" ಮೆಣಸು, ಸಾಸಿವೆ ಎಲ್ಲಾ ರೂಢಿಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟಾಯ್ತಾ ಅತ್ತೇ ?"
" ಹೂಂ,  ಮೂಡಿತ್ತಾಯರ ಮಿಲ್ಲು ಇದೆಯಲ್ಲ,  ಪೈವಳಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ.."
" ಗೊತ್ತಾಯ್ತು,  ನಾವೂ ಅಲ್ಲಿಂದಾನೇ ತಂದಿದ್ದು "
" ಹಾಗ್ಹೇಳು ಮತ್ತೆ,  ಒಂದ್ಕೇಜಿ ಮೆಣಸಿನ ಹುಡಿ,  ಸಾಸಿವೆ,  ಕಾಲು ಕಿಲೊ ಅರಸಿನ ಪುಡಿ ತಂದಿದೆ "
" ಅದನ್ನೇನು ಹಾಗೇ ಬೆರೆಸಿಡೂದಾ "
" ಐದಾರು ದಿನ ಆಗೂವಾಗ ಮಾವಿನ ಮಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ನೀರು ಏಳ್ತದೆ,   ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಸಿವೆ ಪುಡಿ ಅರೆಯಬೇಕು "
" ಓ,  ಸಾಸಿವೆ ಹುಡಿ ಅರೆಯಬೇಕಾ ?"
" ಹೂಂ ಮತ್ತೆ,  ಹುಡಿ ತರಿ ತರೀ ಇರ್ತದೆ,  ನುಣ್ಣಗೆ ನೊಂಪಣ್ಣನ ಥರ ಆಗ್ಬೇಕಲ್ಲ,  ಮಿಕ್ಸೀಯಲ್ಲೇ ಕಡೆಯಬಹುದು "
" ಸರಿ,  ಮಿಕ್ಸಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು ಬಿಸಿಲಿಗಿಟ್ಟು ಒಣಗಿಸಿಟ್ರಾಯ್ತಲ್ಲ "
" ಹ್ಹ..ಹ್ಹ...ಮಿಕ್ಸೀ ಹಾಳಾದೀತು, ಜಾರ್ ತೊಳೆದಿಡು .....ಒಂದು ಗ್ಲಾಸು ಸಾಸಿವೆ ಉಪ್ಪು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅರೆದು,  ಅಷ್ಟೇ ಮೆಣಸಿನ ಹುಡಿ ಹಾಕಿ ಎರಡು ಸುತ್ತು ತಿರುಗಿಸಿದರಾಯ್ತು... ಅರೆಯುವಾಗ ಹರಳುಪ್ಪು ಸ್ವಲ್ಪ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡ್ರೆ ಒಳ್ಳೇದು,  ಉಪ್ಪು ಕಮ್ಮಿಯಾಗಬಾರದು...."
" ಅರಸಿನ ಹುಡಿ ಎಷ್ಟು ?"
" ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಚಮಚ ಸಾಕು "
" ನೋಡೂ ಸಾವಿರ ಮಿಡಿ ಹಾಕಿದ್ರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ,  ಕೆಟ್ಟು ಹೋದದ್ದು,  ಮೆತ್ತಗಾಗಿದ್ದು,  ಕಪ್ಪಗಾಗಿದ್ದು ಯಾವುದೂ ಬೇಡ,  ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಿಡಿ ಆದ್ರೆ ಒಳ್ಳೇದು "
" ಸಾವಿರ ಮಿಡಿ ಅಂದ್ರೆ ಭರಣಿ ಎಷ್ಟಾದೀತು ?"
" ಅದೂ ಮಿಡಿ ಸೈಜಿನಲ್ಲಿದೆ,   ಚಿರುಟಿದ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತದಲ್ಲ,  ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಭರಣಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.....  ಮಾವಿನ ಕಾಯಿಯ ಪರಿಮಳ ಇರೂದೆಲ್ಲಾ ಅದರ ಸೊನೆಯಲ್ಲಿ "
" ಸೊನೆ ಅಂದ್ರೆ ತೊಟ್ಟಿನ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಮೇಣದ ಹಾಗೆ ಜಿನುಗುತ್ತದಲ್ಲ ಅದಲ್ವ ?"
" ಹಾಂ ಅದೇ,  ತೊಟ್ಟು ಮುರಿಯುವಾಗಲೂ ಜಾಗ್ರತೆ ಬೇಕೂ...  ಸುಮ್ಮನೇ ತಟಪಟ ತೊಟ್ಟು ಮುರಿಯುವುದಲ್ಲ  "
" ಸರಿ,  ಗೊತ್ತಾಯ್ತು..."
" ಮಿಡಿಗೆ ಅರೆದ ಮಸಾಲೆ ದಪ್ಪಗಿರಬೇಕು,  ಇಡ್ಲಿ ಹಿಟ್ಟಿನ ಹಾಗೆ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಹಸಿ ಹಿಟ್ಟು ತುಂಬಾ ಖಾರ .... ಕೈಗೆ ಗ್ಲೌಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಉತ್ತಮ "
" ಅತ್ತೇ,  ಮಾವಿನಕಾಯೀದು ಉಪ್ಪುನೀರು ಉಂಟಲ್ಲ,  ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಕೈ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದ್ರೆ ಕೈ ಏನೂ ಹೊಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ "
" ಹೌದಾ,  ಅದು ನಂಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,  ನೀ ಹೇಳಿದ್ದು ಒಳ್ಳೇದಾಯ್ತು "

ಮಾವಿನ ಮಿಡಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಹಾಕುವ ವಿಧಾನ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಅನುಸಾರ ವಿವಿಧವಾಗಿರುತ್ತವೆ.   ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವಿಧಾನ.  ಕಡಂಬಿಲ ಸರಸ್ವತಿ ಬರೆದಿರುವ  ' ಅಡಿಗೆ '  ಎಂಬ ಪಾಕಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ಬರೆದಿರುತ್ತಾರೆ.   ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಹಾಕುವ ಮೊದಲು ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಓದಿಕೊಂಡೇ ನನ್ನಂತಹ ಗೃಹಿಣಿಯರು ಮುಂದುವರಿಯುವುದು.   ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಾಗ ಹಿರಿಯರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆದೇ ಮಾಡಿದರೆ ಉತ್ತಮ.

ಮಿಡಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದ ಕೂಡಲೇ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕಿಲ್ಲ,   2 -3 ತಿಂಗಳು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟು ನಂತರ ತೆಗೆದು ತಿನ್ನಬಹುದು,  ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆಗಾಲವೂ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ.   ಗಾಳಿ ಸೋಕದಂತೆ,  ಬೆಚ್ಚಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೂ ಇದೆ.

ಶುದ್ಧವಾದ ಇಂಗು,  ಪುಡಿಯುಪ್ಪು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಭರಣಿಯ ಬಾಯಿ ಬಿಗಿದು ಕಟ್ಟುವ ಮೊದಲು ಹಾಕಿ ಇಡವುದೂ ಇದೆ.   ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟು ಇಡಬಹುದಾದ ಮಿಡಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪಚ್ಚ ಕರ್ಪೂರವನ್ನೂ ಹಾಕಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರಿದ್ದಾರೆ, ಮಾವಿನ ಮಿಡಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಾಪಿಡಬೇಕಾದರೆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮಸಾಲೆ ಅರೆಯುವಾಗ ಹೊಸದಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದಂತಹ ಕಾದಾರಿದ ಉಪ್ಪು ನೀರನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು.  ಇದೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ.

                                    

                 

ಕಳೆದು ಹೋದ ಕೀಲಿ ಕೈ ?

ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಹಳೇಬೀಡಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.   ಬೇಲೂರಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ದೂರವೇನಿಲ್ಲ.   ಬೇಲೂರಿನ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಂದುವರಿದರೆಂದು ಹೇಳಿದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.   ಶಿಲ್ಪ ಸೌಂದರ್ಯ,   ಕೆತ್ತನೆ ಕೆಲಸಗಳು ಬೇಲೂರಿಗಿಂತಲೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿವೆ.   ಕಲೆ ಎಂಬುದು ನಿಂತ ನೀರಿನಂತಲ್ಲ,   ಅದೊಂದು ನಿರಂತರ ಪ್ರವಾಹ.   ಚೆಲುವಿನ ಹೊಸ ಬೀಡನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರೂ ಶಿಲ್ಪಿಯ ಕನಸೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಗ್ನಗೊಳಿಸುವಂತಹ ದುರಾಕ್ರಮಣ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದೆ.   ಕೈ ಮುರಿದ ದ್ವಾರಪಾಲಕರ ವಿಗ್ರಹಗಳ ಸ್ವಾಗತದೊಂದಿಗೆ ಎದುರಾಗುವ ದೇಗುಲ,   ಚರಿತ್ರೆಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ಓದಿ ತಿಳಿದವರಿಗೆ ಕಣ್ಣಂಚು ತೇವವಾಗದಿರದು.

ಹಳೇಬೀಡಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಇರಬೇಕಾದರೆ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಆಗಿತ್ತು.   ಮಟಮಟ ಬಿಸಿಲು,   ಚಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಿಸಿಲೂ ಹಿತವಾಗಿದ್ದರೂ ಬಿಸಿಲು ಬಿಸಿಲೇ ಅಲ್ಲವೇ?    " ಶೀಲಾ,  ನಂಗೇನೋ ಹಿತವಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ,  ಮನೆ ತಲಪಿದ್ರೆ ಸಾಕು,  ಈಗ ಊಟಾನೂ ಬೇಡ "  ಅನ್ನುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ,   " ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾದ್ರೂ ಕುಟಜಾರಿಷ್ಟ ಸಿಗುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ "

ಹಳೇಬೀಡಿನಿಂದ ಮೂವರೂ ಹೋಟಲ್ ಊಟಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.   ನಾನು ಮಾತ್ರ ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಉಪವಾಸ ವ್ರತಧಾರಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿರಬೇಕಾಯಿತು.    ಹೋಟಲಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಿರೀಶ್ ಸೋಡಾ ಬಾಟಲ್ ತಂದ.   ಅದನ್ನು ಎರಡು ಗುಟುಕು ಕುಡಿದಾಗ ಡರ್ರನೆ ತೇಗು ಬಂದು ಶರೀರ ಹಗುರಾಗಿ ಮನ ಹಕ್ಕಿಯಂತಾಯಿತು.   ದಾರಿಗುಂಟ ಹೋಗುವಾಗ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪ್ ಕಂಡಾಗ ಇಳಿದು ಕುಟಜಾರಿಷ್ಟ ಇದೆಯೋ ಅಂತ ಕೇಳೂದೂ,  ಇಲ್ಲಾಂತ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವುದೂ ನಡೆಯಿತು.    ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋದಂತೆ ಮೂಡಿಗೆರೆ,  ಅರಣ್ಯ ವಲಯ ಎದುರಾಯಿತು.   ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶ,   ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮಂಗಗಳು ಸ್ವಾಗತ ಕೋರಿದವು,  ಶೀಲಾ ಮಂಗಗಳ ವಿಧ ವಿಧವಾದ ಫೋಟೋ ಕಾರಿನೊಳಗಿಂದಲೇ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದಳು.

" ಈಗ ಹೀಗೇ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ರೂಟಿನಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೆ ಐದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿರ್ತೀವಿ ತಿಳೀತಾ ..."

" ಹ್ಞೂ,  ಸರಿ.   ಆದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಸೀರೆ ಪರ್ಚೇಸ್ ಬಿಟ್ ಬಿಡೂದಾ "

" ಇಲ್ಲಿಂದ ಸೀರೇನಾ...."

" ಬೇಡ ಬಿಡಿ,  ಹಾಗಿದ್ರೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ಮೇಲೆ ದುಬೈ ಸೀರೆ ತರಿಸ್ತೇನೆ,  ನಂಗೊಂದು,  ಶೀಲಾಗೊಂದು "

" ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮಡಂತ್ಯಾರ್ ಬರ್ತದೆ,  ಅಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಜವುಳಿ ಅಂಗಡಿ ಇದೆಯಂತೆ,  ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಹೇಳಿದ್ದು,   ಅಲ್ಲಿಂದ ಸೀರೆ...." ಅಂದ ಗಿರೀಶ್.

ಸೀರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯಿತು.   ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಬೇಲೂರಿನಿಂದ ಖರೀದಿಸಿ ಆಗಿತ್ತು.   ಅದೇನೂ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದಲ್ಲ,  ಹೀಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಕೈಪಿಡಿ.   ಬೇಲೂರು,  ಹಳೇಬೀಡು ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಸ್ಮಾರಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಣೆ ಅದರಲ್ಲಿತ್ತು.

ಐದಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದ ಗಿರೀಶ್ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಯಾಸಗೊಂಡಿದ್ದ.  ಕಾರು ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸಿತು.   ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಡಂತ್ಯಾರ್ ತಲಪಿದೆವು,   ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮೆಜಮಾನ್ರು ಅಂದಂತೆ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾವು ಮನೆ ತಲಪಬೇಕಾಗಿತ್ತು.   ಜವುಳಿ ಅಂಗಡಿಯೆದುರು ಕಾರು ನಿಂತಿತು.   ಬಹುಶಃ ಮೂರು ಮಹಡಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಡ,   ಲಿಫ್ಟ್ ಸೌಕರ್ಯ ಕೂಡಾ ಇದೆ.   ಬೆಂಗಳೂರನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕತೆ ಈ ಹಳ್ಳಿಯಂತಹ ಪರಿಸರದಲ್ಲೂ ಇದೆ!

ನನಗೊಂದು ಮಗ್ಗದ ಸೀರೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ತೆಪ್ಪಗೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಕುಳಿತು  ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು.  ಶೀಲಾ ಸೀರೆಯೊಂದಿಗೆ ಚೂಡಿದಾರ್,  ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಖರೀದಿಸುತ್ತ ಮೇಲೆ ಹತ್ತುತ್ತ,  ಕಳಗಿಳಿದು ಬರಬೇಕಾದರೇ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಾಯಿತು.    ಗಿರೀಶ್ ಬಟ್ಟೆ ಮಳಿಗೆಯೊಳಗೆ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದ.   ಹೋಟಲ್ ನಲ್ಲಿ ಗಡದ್ದಾಗಿ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಶೀಲಾ ಬಂದು ಕಾರು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಳು. 
 
 " ಹಾಕೂದು ಕರೀ ಪ್ಯಾಂಟು,  ಬಿಳೀ ಶರಟು,   ಅದನ್ನು ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಾದ್ರೇ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಳೆ ....."  ಅಂದಿದ್ದು ಶೀಲಾ.

ನಾವು ಮನೆ ತಲಪಿದ ಹಾಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುವ ಬಗೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದೆವು.   " ಕೀಲಿಕೈ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ ಅಂತ ಇನ್ನು ಗಿರೀಶನ ಬಳಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗ್ತದೆ,  ಆದ್ರೆ ಅವನೂ ಮನೆ ತನಕ ಬರೂದು ಬೇಡ,  ಅದನ್ನು ಹೇಗಾದ್ರೂ ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು "  ಎಂದರು ನಮ್ಮವರು.   ಸುಮ್ಮನೇ ನಮ್ಮ ಪಡಿಪಾಟಲಿನಲ್ಲಿ ಅವನೂ ಭಾಗಿಯಾಗುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲವಷ್ಟೆ? 

ಉಪವಾಸ ವ್ರತದಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಮುಸುಂಬಿ ಜ್ಯೂಸ್ ಬಂದಿತು.   ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅದನ್ನು ಕುಡಿದಾಯ್ತು.   ಗಿರೀಶ್ ಬರಲು ಮತ್ತೂ ತಡವಾಯ್ತು.   ಕಾರಣವೇನೂ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹೊಲಿಯಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು.   ನಿಧಾನವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಹೊರ ಬಂದ ಗಿರೀಶ್ ಕಾರು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ.   

ಮನೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಿರೀಶನಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು.   ಮನೆ ಮುಂದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಕಾರನ್ನು ನಿಲ್ಲ ಹೇಳಿದ ನಮ್ಮೆಜಮಾನ್ರು  " ಮೊದಲು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ವ್ಯಾನಿಟಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಒಳಗೆ ಕೀಲಿ ಕೈ ಇದೆಯಾ ನೋಡು " ಅಂದರು.   ನಾನು ಇಳಿದೆ,  ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು.   ತಿಂಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಿರಬಿರನೆ ಇಳಿದು ಬಂದು ವರಾಂಡದ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾನಿಟಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಬಿಡಿಸಿ ಒಳಗಿದ್ದ ಸರಕುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರ ಹಾಕಲಾಗಿ,  ಉಹ್ಞು.. ಕೀಲಿ ಕೈ ಇರಲಿಲ್ಲ.    ಮನೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಗೃಹ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ವೆರಾಂಡದಿಂದ ಇಳಿದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೀರೆರೆದು ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಲಗ್ಗೇಜ್ ಸಹಿತವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು.   

" ವ್ಯಾನಿಟಿ ಬ್ಯಾಗಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ " ಅಂತಂದೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು.   ಬಟ್ಟೆಬರೆಗಳಿದ್ದ ಚೀಲಗಳೆಲ್ಲ ತಪಾಸಣೆಗೊಳಪಟ್ಟವು.   

" ಸಿಕ್ಕಿತು..." ಅನ್ನುತ್ತಾ ಶೀಲಾ ಕೈಯೆತ್ತಿದಳು.  

" ಎಲ್ಲಿತ್ತು ?"  ಅಂಗಳದಿಂದ ಒಳ ಬಂದೆ.

" ಈ ಪರ್ಸಿನಲ್ಲಿ " ಅನ್ನುತ್ತಾ ಒಂದು ದೊಡ್ಡದಾದ ಕಪ್ಪು ಪರ್ಸನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದಳು ಶೀಲಾ.
ನನಗೋ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಎರಡೇಟು ಬಾರಿಸುವಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತು.

ಅದೇನಾಗಿತ್ತೂಂದ್ರೆ ನಾವು ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಚಳಿಗೆ ಕೋಟೂ ಇರಲಿ ಎಂದು ಕಪಾಟು ತಡಕಾಡಿ ಇದ್ದಬದ್ದ ಕೋಟುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರಹಾಕಿದ್ದೆನಲ್ಲ,  ಆವಾಗ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಪರ್ಸ್ ಹೊರ ಬಂದಿತ್ತು.   " ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಈ ಪರ್ಸು,  ಒಳಗೆ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟು ಏನ್ಮಾಡ್ತೀಯಾ?  ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವಾಗ ಇದೂ ಇರಲಿ "  ಅಂತಂದು ತೆಗೆದಿಟ್ಟಿದ್ರು.   ಯಾರೂ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲದೆ ಕಾರಿನೊಳಗೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪರ್ಸಿನೊಳಗೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಇತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿನ ಕೀಲಿ ಕೈ. ಕೀಲಿ ಕೈ ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೇನೂ ಆ ಪರ್ಸಿನೊಳಗೆ ಇರಲೂ ಇಲ್ಲ.

" ಅಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲ,  ಇನ್ನು ಊಟ ಮಾಡಿಯೇ ಹೋಗಿ..." ಎಂದರು ಮನೆ ಯಜಮಾನ್ರು.   ನಾನೂ ಬೇಗನೇ ಒಳ ಹೋಗಿ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ನೀರಿಟ್ಟೂ ಆಯ್ತು.


ಒಟ್ಟು ಹನ್ನೊಂದು ಕಂತುಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಈ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು.

Posted via DraftCraft app

ಚನ್ನಕೇಶವನ ಪ್ರಾಣಸಖೀ....

ಬೇಲೂರಿನ ಶಿಲ್ಪಕಲಾವೈಭವದ ದೃಶ್ಯಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಪ್ರವಾಸದ ಸುವರ್ಣಾವಕಾಶ ಈಗ ದೊರೆಯಿತು. ಅನೇಕ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಥಾನಕಗಳು ಬೇಲೂರಿನ ಶಿಲ್ಪಕಲಾವೈಭವವನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಕೆ.ವಿ. ಅಯ್ಯರ್ ಬರೆದಿರುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿ ' ಶಾಂತಲಾ ' ಅವುಗಳಲ್ಲೂಂದು. 1964ರಲ್ಲಿ ಬೇಲೂರಿನ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲೇ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರವೂ ಬಂದಿದೆ. ' ಅಮರಶಿಲ್ಪಿ ಜಕಣಾಚಾರಿ ' ಎಂಬ ಈ ಸಿನೆಮಾ ಆ ಕಾಲದ ಮೊದಲ ವರ್ಣಚಿತ್ರವೂ ಆಗಿ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದೆ, ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಮಧುರ ಗೀತೆಗಳೂ ಇದರಲ್ಲಿವೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗದಂತಹ ಆದ್ಯಾತ್ಮ ಲಹರಿಯನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ಡಿ.ವಿ. ಗುಂಡಪ್ಪನವರೂ ಇಲ್ಲಿನ ನೃತ್ಯಶಿಲ್ಪಗಳ ಮೇಲೆ ಶೃಂಗಾರ ಕಾವ್ಯವನ್ನೇ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ರಾಜಾಶ್ರಯವೇ ಕುಶಲಕಲೆಗಳಿಗೆ ಮೂಲ ಬಂಡವಾಳ, ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಂತೆ ತಿಳಿದು ಬರುವ ವಾಸ್ತವ. ಇಂತಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಮಾರಕಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸುವ ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಇತಿಹಾಸದ ಪಠ್ಯಗಳನ್ನು ಓದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ನಾವು ಹೋದ ದಿನ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರವಾಹವೇ ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಧ್ಯಾಪಕರ ಹಿಂದೆ ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿಪಾಯಿಗಳಂತೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಮೂಹ. ಬೇಲೂರಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳುವಂತಹ ಪುಸ್ತಕಗಳೂ ಮಾರಾಟದ ಸರಕುಗಳಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿದ್ದವು. ಉಳಿಯ ಪೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಮೈದಳೆದಿರುವ ಈ ಶಿಲಾ ಕೋಮಲಾಂಗಿಯರ ವರ್ಣನೆ ಲೇಖನಿಗೆ ನಿಲುಕುವಂತಹುದಲ್ಲ, ನೋಡಿಯೇ ಆನಂದಿಸಬೇಕು. ನೋಡುತ್ತಾ, ನೋಡುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿರುವ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೂ ಏನೇನೋ ರೇಖೆಗಳು. ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಪಗಡೆಯಾಟದ ಹಾಸು, ಚೆನ್ನೆಯಾಟದ ಗುಳಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿದುವು. ಇಂತಹವೇ ರಚನೆಗಳು ಹಳೇಬೀಡಿನಲ್ಲೂ ಇವೆ, ಚದುರಂಗದಾಟದ ಕಳವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿತು. ಒಳಾಂಗಣ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಹಾಸುಗಳು ಇಂತಹ ಬಟಾಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಏಕಿವೆ ?

ನನಗೋ ಆಶ್ಚರ್ಯ, " ನೋಡಿ ಇಲ್ಲಿ, ಇದು ಚೆನ್ನೆಮಣೆ ಗುಳಿ ಅಲ್ವೇ ?"

" ಇರಬಹುದು, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಜನರಿಗೆ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯಲು ಆಟಗಳು ಬೇಕಲ್ಲ " ಅಂದರು ನಮ್ಮೆಜಮಾನ್ರು " ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ದಿನವಿಡೀ ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲಿಂದ.... ಸಂಜೆಗತ್ತಲಾದ ಮೇಲೆ ಮೂಲೇಲಿ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಆಡ್ತಿರಬಹುದು " ನಮ್ಮೆಜಮಾನ್ರ ಕಲ್ಪನಾ ಲಹರಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ " ಆಡಿ ಸಾಕಾಯ್ತು ಅನ್ಸಿದಾಗ ಹಾಸುಗಲ್ಲು ಆಗ್ಹೋಗಿದೆ ...."

" ಇರಬಹುದೇನೋ "

ಬೇಲೂರಿನ ಕೆತ್ತನೆ ಕೆಲಸಗಾರರು ಇಲ್ಲಿ ಕುಶಲಕಲೆಯನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಂತಹ ಶಿಲೆಗಳೂ ಎದುರಾದುವು. ತೃಪ್ತಿ ಎಂಬುದು ಯಾವ ಕಲಾವಿದನಿಗೂ ಸಿಗುವಂತಹುದಲ್ಲ, ಬಹುಶಃ ಅವರ ಕೆಲಸಗಳು ಮುಂದೆಲ್ಲಿಯೋ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ. ನಾವೂ ಮುಂದುವರಿಯೋಣ.

Posted via DraftCraft app

ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನ ಬೆಣ್ಣೆದೋಸೆ

ಚುಮುಚುಮು ಬೆಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾವು ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದೆವು.  ಆರು ಗಂಟೆ ಆಗಿತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ,   ನಮ್ಮ ಪ್ರಾತರ್ವಿಧಿಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಜಾಗ ಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ,   ಸುಸಜ್ಜಿತ ಉಪಾಹಾರ ಗೃಹ ಎದುರಾಯಿತು.   ದಾವಣಗೆರೆ ಬೆಣ್ಣೆದೋಸೆಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನ ಬೆಣ್ಣೆದೋಸೆ,  ಸೆಟ್ ದೋಸೆ,  ಉದ್ದಿನ ವಡೇ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಾಗ ಬಾಯಿಚಪಲ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯಿತು.   ದೋಸೆ ಒಳಗಡೆ ಒಂದ ಮುದ್ದೆ ಬೆಣ್ಣೆಯಿದ್ದಿತು,  ಉಳಿದಂತೆ ಕಡ್ಲೇಕಾಯಿ ಚಟ್ನಿ.  ಚಳಿಯಿನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿರದಿದ್ದರೂ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾದ ಕಾಫಿ ಉದರ ಸೇರಿತು.   ತಿಂಡಿತೀರ್ಥ ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಶೀಲಾ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಮನೆ ತಲಪಿದೆವು.   ಅಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಗಂಟೆಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆದೆವು.   ಗಿರೀಶ್ ಕಾರನ್ನು ತಿಕ್ಕೀ ತಿಕ್ಕೀ ತೊಳೆದ.   ಇಲ್ಲಿ ನೆಟ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಸರಿಯಾಗಿ ದೊರೆಯಿತು.  ನಾನೂ ಗಿರೀಶನ ಐ ಪಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನದ ಮೊದಲ ಕಂತನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಹೊಂದಿದೆ.


ಊರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಆಪ್ತೇಷ್ಟರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವಾಸದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚೆಕೊಂಡಾಗ ಈ ಬೆಣ್ಣೆದೋಸೆಯೂ ಸುದ್ದಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. 

 " ದೋಸೆ ಒಳ್ಗಡೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಇತ್ತು,  ಇಷ್ಟೇನಾ ಬೆಣ್ಣೆದೋಸೆ ಅಂದ್ರೆ..." 

"  ಅತ್ತಿಗೆ,  ದಾವಣಗೆರೆ ಬೆಣ್ಣೆದೋಸೆ ಅಂದ್ರೆ ಹಾಗಲ್ಲ,  ದೋಸೆಯ ಎರಡೂ ಬದಿಗೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಹಾಕಿ ಬೇಯಿಸಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ "  ಅಂದ ಶ್ರೀಪಾದ.

" ಓ, ಹಾಗೆಯಾ,  ಇನ್ನೊಂದ್ಸಾರಿ ನೋಡೋಣ "

ಪ್ರವಾಸದ ಕೊನೆ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಕೆಟ್ಟಿದ್ದು,   ಆ ಊರಿನ ಯಾವ ಔಷಧಾಲಯಗಳಲ್ಲೂ ಕುಟಜಾರಿಷ್ಟ ಲಭಿಸದೇ ಉಪವಾಸ ವ್ರತಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿಸ್ಕೊಂಡ ಶ್ರೀಪಾದ.

" ಏನೇ ಆದ್ರೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಜಿ ಕುಡಿದ ಸುಖ ಆ ಹೋಟೆಲ್ ಊಟದಲ್ಲಿ  ಹೇಗೆ ಬಂದೀತು?"  ಅಂದ. " ಕುಚ್ಚುಲಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ಆ ಕಡೆ ಇಲ್ವೇ ಇಲ್ಲ,  ಏನು ತಿಂದ್ರೂ ಬೆಳ್ತಿಗೆ ಅನ್ನದ ಬಾತು "


ಬೆಣ್ಣೆದೋಸೆ ತಿಂದಾಯ್ತು,   ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥ ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಯಿತು.   ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವವರು ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಆಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಒಂದೂವರೆ ಕಪ್ ಬೆಳ್ತಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ ಸಾಕಾಯಿತು.  ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಐದಾರು ಬಾಳೆಹಣ್ಣು,  ಒಂದು ಕ್ಯಾರೆಟ್ ಕೂಡಾ ದೋಸೆಹಿಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿತು.   ಉದ್ದು ತುಂಬಾ ಹಾಕಿದ್ರೆ ದಿನವಿಡೀ ತೇಗು ಬರುತ್ತಿರುತ್ತೆ,  ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಉದ್ದು ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.  ಉದ್ದು, ಕಡ್ಲೇ ಬೇಳೆ, ಮೆಂತೆ ಇವಿಷ್ಟು ಧಾನ್ಯಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಧ ಕಪ್.  ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಟ್ಟು,  ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದಿಟ್ಟು,  ನುಣ್ಣಗೆ ಅರೆದಿಟ್ಟು,  ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಕಲಸಿಟ್ಟು,  ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿಟ್ಟು,  ಹುದುಗು ಬರಲು ಏಳೆಂಟು ಗಂಟೆಗಳಷ್ಟು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು,  ದೋಸೆ ಎರೆದಿಟ್ಟು,  ಒಳಗೆ ಬೆಣ್ಣೆಮುದ್ದೆಯನಿಟ್ಟು ತಿನ್ನಲಾಗಿ ಇದುವೇ ಬೆಣ್ಣೆದೋಸೆ ಕೇಳಿರೇ ಗೆಳತಿಯರೇ....

" ಇಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಗುಡಿಯಿದೆ.  ಅದನ್ನು ನೋಡ್ಬಿಟ್ಟು ಬೇಲೂರಿಗೆ "  ಗಿರೀಶ್ ಹೀಗಂದಾಗ ಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟಿದ್ದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಅಂತನ್ನಿಸದಿದ್ದೀತೇ.   ಪುನಃ ಉತ್ಸಾಹದ ರೆಕ್ಕೆಪುಕ್ಕಗಳು ಮೂಡಿದುವು.   ನಾವು ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದು ಹಿರೇಮಗಳೂರಿನ ಕೋದಂಡರಾಮಚಂದ್ರಸ್ವಾಮಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ.     ಈ ದೇವಾಲಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕನ್ನಡಮಯ.    ಗೋಡೆಬರಹಗಳೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿವೆ.   ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಪೂಜಾವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಹಿರಿಮೆ ಹಿರೇಮಗಳೂರಿನ ಖ್ಯಾತನಾಮ ಅರ್ಚಕರಾದ  ಹಿರೇಮಗಳೂರು ಕಣ್ಣನ್ ಅವರದು.   ಈ ಕಡೆ ನಾವು ಸಂದರ್ಶಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ದೇಗುಲಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಸಾದರೂಪವಾಗಿ ದೊರೆತಿದ್ದು ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ.    ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕಂಪಿನ ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ ತಿಂದು ಕೃತಾರ್ಥರಾದೆವು.  ಬನ್ನಿ,  ದೇವಾಲಯದ ಒಳ ಹೊರ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರೋಣ. 


- ಮುಂದುವರಿಯಲಿದೆ.

Posted via DraftCraft app

ಜೇನುಕಲ್ ಗಿರೀಶ

ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಹೋಟಲ್ ಊಟ.  ಕಾರು ಮುಂದುವರಿಯಿತು.   ಜೇನುಕಲ್ ಬೆಟ್ಟ ಗಿರೀಶನ ಮುಂದಿನ ಗುರಿ.   ನನಗಂತೂ ಇದೆಲ್ಲ ಹೊಸತು.   ಇದೂ ಒಂದು ಗಿರಿಧಾಮ.   ಇಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಗುಡಿ ಇದೆ.   ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಮುನಿಗಳ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಶಿವನೊಲಿದ ಕ್ಷೇತ್ರವಿದೆಂದು ಖ್ಯಾತಿ.   ಜೇನುಕಲ್ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಬೆಟ್ಟವೆಂದೇ ಹೆಸರು ಪಡೆದಿದೆ.   ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಂದು ಇಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆ,  ಭಕ್ತಸಾಗರವೇ ಆ ದಿನ ಹರಿದು ಬರುತ್ತದೆ.   ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದವರಿಗೆ ಇಷ್ಟಾರ್ಥ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವಂತಹ ವಿಶೇಷ ಕ್ಷೇತ್ರ.   ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ತಲಪಿದಾಗ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು.   ಅರಸೀಕೆರೆ  ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮೆಜಮಾನ್ರಿಗೆ ನನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಸ್ನೇಹಿತರು,  ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ನೆನಪಾಯಿತು.   ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ರೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅಥವಾ ಮೆಸೇಜ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಪೇಚಾಡಿಕೊಂಡರು.   

ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಗದ್ದೆಗಳು.   ಕಣ್ತುಂಬ ಹಸಿರು,   ಕೆಲವೆಡೆ ಕಟಾವ್ ಆಗಿತ್ತು.   ಒಣ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಪೇರಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೂ ಕಂಡಿತು.   ಈ ಪರಿಸರ ಕೃಷಿಭೂಮಿ ಹೌದು,  ನಮ್ಮೂರಿನಂತಲ್ಲ ಎಂದು ಖುಷಿ ಪಟ್ಟೆ.   ರಾಗಿಯ ಗದ್ದೆ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಂತ ನಮ್ಮಜಮಾನ್ರಿಗೆ ಹೇಳ್ಬಿಟ್ಟು ಕಾರು ಮುಂದಕ್ಕೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊಲ ಗದ್ದೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದೆ.

" ಯಾಕೇ ..." ಕೇಳಿದ್ದು ಶೀಲಾ.

" ರಾಗೀ ಮೇಲೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನಲ್ಲ,  ಆ ಬ್ಲಾಗ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಗೆ ಹಳೇ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದ್ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ಹಾಕೋಣಾಂತ "   ಹಾಗಂದ  ತರುವಾಯ ಶೀಲಾ ಗದ್ದೆಗಳ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟಳು.  ನನಗಂತೂ ತೂಕಡಿಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು,  " ಜೇನುಕಲ್ ಬೆಟ್ಟ ಬಂತು..." ಅಂದಾಗಲೇ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು.

ನಾವು ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿದ್ದೆವು,   ಅದಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಜನಸಂದಣಿ ನೆರೆದಿತ್ತು.   ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟ ನೋಡುತ್ತಲೇ  " ಇದನ್ನು ಏರಲು ನನ್ನಿಂದಾದೀತೇ..." ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ.   ಗುಡ್ಡ ಏರಲು ಎರಡೂ ಬದಿಯಿಂದಾಗಿ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿದ್ದುವು.   ಒಟ್ಟು ಸಾವಿರದಿನ್ನೂರು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿವೆಯಂತೆ,  ಶೀಲಾ ಹೇಳಿದ್ದು.   ಇಲ್ಲಿ ದೈವದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಂದೇ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ.   ಕಾಕತಾಳೀಯವೋ ಎಂಬಂತೆ ಆ ದಿನ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು.   ಇಲ್ಲಿನ ಆಚರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸ್ಥಳಪುರಾಣಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ,   ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಮೊದಲೇ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು,   ಈಗ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಆದ ಮೇಲೆ ಕೇಳುವುದು ಯಾರನ್ನು ?   

" ನೀವು ಕಾರಿನೊಳಗೇ ಕೂತಿರಿ ಹಾಗಿದ್ರೆ,  ಐ ಪ್ಯಾಡ್ ನಲ್ಲಿ ಅರಸೀಕೆರೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕಾಗುತ್ತಾ ನೋಡಿ "  ಅಂದ ಗಿರೀಶ.  ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಐ ಪಾಡನ್ನು ಹಿಡಿಸಿ ಬಿಟ್ಟು ಮೂವರೂ ಬೀಸು ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋದರು.   ಐ ಪಾಡು ಕೈ ತಪ್ಪಿ ದಿನ ಎಷ್ಟಾಯ್ತು ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ನನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಖಾತೆ ತೆರೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ.   ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯೇ ಪುಟ್ಟಕ್ಕ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಪುಸಲಾಯಿಸಿದರೂ ನನ್ ಪುಟ್ಟಕ್ಕ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಇದಾಗದ ಕೆಲಸವೆಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು?   ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿದವರು ವಾಪಸ್ ಬರಬೇಕಾದ್ರೇ ಗಂಟೆಯಾದೀತು.   ನಿದ್ರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ.  ಅದೂ ಬರಲಿಲ್ಲ.   ಪುನಃ ಗಿರೀಶನ   ಐ ಪ್ಯಾಡ್ ಒಳಗೆ ಯಾವ apps ಗಳೆಲ್ಲಾ ಇವೆ ಅಂತ ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗಿ ನನ್ನ ಕನ್ನಡ ಕೀ ಬೋರ್ಡ್ ಇದೆ !    ಇನ್ನೇತರ ಚಿಂತೆ, ಕನ್ನಡ  ಕೀಲಿಮಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಅಕ್ಷರ ಛಾಪಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಪ್ರವಾಸದ ಆರಂಭದ ಮೊದಲ ಕಂತನ್ನು ಸರಸರನೆ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿ,  ನೋಟ್ ಪ್ಯಾಡ್ ಒಳಗೆ ಪೇಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಟ್ಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು.

ಮೂವರೂ ಬಂದರು.   " ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಏನ್ ದುಡ್ಡಿನ ರಾಶಿ ಗೊತ್ತಾ,  ಕಾಣಿಕೆ ಹಾಕೂದೆಲ್ಲಾ ನೋಟಿನ ಅಟ್ಟಿ ಅಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟು.. " ಅಂದರು ಎಚ್.ಟಿ. ಭಟ್.  " ಜೇನುಗೂಡು ಹೇಳುವಷ್ಟೇನೂ ಕಾಣಿಸ್ಲಿಲ್ಲ "

" ಎಲ್ಲಿದೆ ಕೆಮರಾ?"  ಫೋಟೋ ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುವ ಹಂಬಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದು.

" ದುಡ್ಡಿನ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯಲು ಮನಸ್ಸು ಬರಲಿಲ್ಲ,  ಬೇರೆ ಫೋಟೋ ಇದೆ ನೋಡಿಕೋ "  ಐ ಫೋನ್ ಕೈಗಿತ್ತರು.

" ಬರೆದ್ರಾ ..." ಕೇಳುತ್ತಾ ಬಂದ ಗಿರೀಶ.  " ನೆಟ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಸಿಕ್ತಾ ...."

" ಇಂಥಾ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟೂ ಇಲ್ಲ..."

" ಅರಸೀಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ಸಿಗಬಹುದು,  ಅಲ್ಲಿ ನೋಡುವಾ..." 

ಇಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ದಾಸೋಹ ಅಂತ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ.   ನಮ್ಮ ಸಂಜೆಯ ಚಹಾ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.   ಒಂದು ಛತ್ರದಂತಹ ಕಟ್ಟಡ.   ಭಕ್ತಾದಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳೂ ಇದರೊಳಗಿವೆ.  ಸ್ನಾನ,  ಶೌಚಗೃಹಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ.   ದಾಸೋಹದ ಅನ್ನ, ರಸಂಗಳನ್ನೇ ನಮಗೆ ಬೇಕಿದ್ದಷ್ಟೇ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ತಿಂದು ಉಲ್ಲಸಿತರಾದ ನಂತರ ಅರಸೀಕೆರೆಯತ್ತ ಮುಂದುವರಿಯಿತು ನಮ್ಮ ವಾಹನ.   ಅರಸೀಕೆರೆ ಪಟ್ಟಣ ತಲಪುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ಏಳೂವರೆಯಾಗಿತ್ತು.     " ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡೂ ಹೋಗಿ ಅವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ " ಎಂದರು ನಮ್ಮೆಜಮಾನ್ರು.   " ಸರಿ.  ಕಾರು ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲೀ "  ಅಂದ ಗಿರೀಶ್. 

ಜೇನುಕಲ್ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಶೀಲಾ ಮತ್ತೊಂದು ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರ,  ಬೆಳಗೂರು ಶ್ರೀ ವೀರ ಪ್ರತಾಪ ಆಂಜನೇಯ ಸ್ವಾಮಿ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಹುಕುಂ ಪ್ರಕಾರ ಹೋಗಲಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬ ಹೊಸ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕಿದಳು.   ಇದುವರೆಗೂ ತೆಪ್ಪಗಿದ್ದ ನಾನು ಮತ್ತೂ ತೆಪ್ಪಗಿರಬೇಕಾಯಿತು.   ಅಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಉಳಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಇದೆ ಎಂದೂ ತಿಳಿಯಿತು.   ಪುಟ್ಟ ಮಗೂ ಥರ  " ಅಲ್ಲಿ ಈ ದಿನ ಜಾತ್ರೆ ಇದೆ "  ಅಂದಳು.   ನನಗೂ ನಗು ಬಂದಿತು.   ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯಿಂದ ಕವಲೊಡೆಯುವ ಮಾರ್ಗ ಬಂದಾಗ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಾವು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ರಸ್ತೆ  ಬೆಳಗೂರು ಆಂಜನೇಯ ಸ್ವಾಮಿ ಇರುವಲ್ಲಿಗೆ ಎಂದೇ ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡೇ ಮುಂದುವರಿದರೂ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತು.   ರಸ್ತೆಯಂತೂ ಬಹಳ ಕೆಟ್ಟದು,  ಡಾಮರೀಕರಣ ಇನ್ನೂ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ,  ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಜಲ್ಲಿಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟಂತಹ ರಸ್ತೆ,  ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವಾಹನ ಗುಡುಗುಡು ಗುಮ್ಮಟ ದೇವರಂತೆ ತೆವಳುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.    ಸುತ್ತುಬಳಸಿನ ದಾರಿಯಿಂದಲಾದರೂ ಸನ್ನಿಧಿ ತಲಪಿದೆವು.   ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಹೊರಗಿನ ಚಳಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬೇಗ ಬೇಗ ದಪ್ಪ ಕೋಟುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿಯೇ ಹೊರಗಿಳಿಯುವಂತಾಯಿತು.   

" ಕೋಟು ತೆಕ್ಕೊಂಡಿದ್ದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು "  ಅಂದರು ನಮ್ಮೆಜಮಾನ್ರು.

ಶೀಲಾ ಅಂದಂತೆ ಆ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಯ ವಾತಾವರಣ.   ನಮಗೇನೂ ಜಾತ್ರೆ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ,  ಸಂತೆಗದ್ದಲವೂ ಬೇಡ.   ನಮಗಾಗಿ ಕಾದಿರಿಸಿದ್ದ ಅತಿಥಿಗೃಹದ ಕಡೆ ಹಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆವು.  ಎರಡನೇ ಮಹಡಿ ಮೇಲಿತ್ತು ಆ ಕೋಣೆ.   ವಿಶಾಲವಾದ ಹಾಲ್,   ಅದನ್ನೇ ಹಲವು ರೂಮುಗಳಾಗಿ ವಿಭಾಗಿಸಿದ್ದರು.  ನಾವು ಹೊಕ್ಕ ರೂಮ್ ಒಳಗಡೆ ದೊಡ್ಡದಾದ ಒಂದು ಜಮಖಾನ,  ಐದಾರು ಮಂದಿ ಮಲಗಬಹುದಾದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು,  ಒಂದು ಚಾಪೆಯೂ ಇದ್ದಿತು.  

  " ಈ ಜಮಖಾನ ಒಮ್ಮೆ ಕೊಡವಿದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು,  ತುಂಬಾ ಧೂಳು ಇದ್ದ ಹಾಗಿದೆ..."

" ಧೂಳು ಇದೇಂತ ಮುಟ್ಟೀ ತಟ್ಟೀ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಅಲರ್ಜೀ ಕೆಮ್ಮು ಶುರು ಆಗಿ ಬಿಟ್ರೆ ದೇವ್ರೇ ಗತಿ....ಸುಮ್ಮನಿರಿ "

 ನಮ್ಮವರು  " ಒಂದು ಚಾಪೆ ಇದೆ,  ಚಳಿಗೆ ಸಾಕು "  ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟರು.   " ಈ ಚಾಪೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿದರೆ ನಾಲ್ವರಿಗೂ ಮಲಗಬಹುದು "

" ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಬಿಡಿಸ್ಕೊಳ್ಳಿ,  ನಾನಂತೂ ಈಗ್ಲೇ ಮಲಗೂದು "

ಗಿರೀಶ್ ಹಾಗೂ ಶೀಲಾ ಕಾರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಲಗ್ಗೇಜ್ ಈ ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಗೆ ಹೊತ್ತು ತರಲು ಹೋಗಿದ್ದರು.    ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು.   " ಮನೆ ಕಡೆ ಏನೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ,  ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಬನ್ನಿ "  ಹೀಗೆ ಮನೆ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಹೊಣೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಚಿದಾನಂದ್ ಇವತ್ತು ಕೂಡಾ ಹೇಳಿದ್ದರು.  ಆರಂಭದ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯಿದ್ದಿತು.   ಊಟ ಉಪಾಹಾರಗಳಿಗೂ ತೊಂದರೆಯಿರಲಿಲ್ಲ.  ಗುರುತು ಪರಿಚಯದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸೌಲಭ್ಯಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿ ಪಡಬೇಕಾಯಿತು.  " ಗಿರೀಶ ಇಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾಗೆ ಬೆಳಗಾಗೋ ತನಕ ಮಲಗಿರ್ತಾನೆ, ನೋಡ್ಬೇಕೀವಾಗ " ಎಂದರು ನಮ್ಮವರು.   

ಗಿರೀಶ್ ದಂಪತಿ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದರು.   ಅವನ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಬೆಡ್ ಶೀಟುಗಳು ಹೊರ ಬಂದವು.  ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಕೋಟು, ಹೊದೆಯಲೊಂದು ಹೊದಿಕೆ,  ಚಳಿ ಎದುರಿಸಲು ಸಾಕು ಎಂದಿತು ಮನಸ್ಸು.   ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕೊಠಡಿಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ ಸದ್ದು.  ಗಿರೀಶ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ.   ಹೊರಗಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಗುಂಪು ತಮ್ಮದೊಂದು ಚಾಪೆ ಈ ರೂಮಿನಲ್ಲಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿತು.  ಚಾಪೆ ಹೊರ ಹೋಯಿತು.   

ರಾತ್ರಿಯೂಟಕ್ಕೆ ಪುನಃ ಎರಡು ಮಹಡಿ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು ಕೆಳ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು.   ಬಾತ್ ರೂಂ ಹಾಗೂ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಮೇಲ್ಗಡೇನೇ ಇದ್ದರೂ ತೀರಾ ಶೋಚನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು.   ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿ ಹಾಗೂ ತಣ್ಣಗಿನ ನೀರು ನೋಡಿಯೇ ನಾನು ಹೌಹಾರಿದೆ.  " ಶೀಲಾ,  ಈ ಸ್ನಾನದ ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,  ನನ್ನ ಸ್ನಾನ ಏನಿದ್ರೂ ಇನ್ನು ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ಮೇಲೆ "

" ನಾಳೆ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ ಫ್ರೆಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀವಲ್ಲ,  ಅಲ್ಲಿ ಮಿಂದರಾಯಿತು "  ಅಂದಳು ಶೀಲಾ.

ಊಟವೇನೂ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ,  ಆದರೂ ದೈವಸನ್ನಿಧಿಯ ಪ್ರಸಾದವೆಂದು ಊಟದ ಹಾಲ್ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋದೆವು.   ದೊಡ್ಡದಾದ ಅಂಗಣ,  ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಇನ್ನೂರು - ಮುನ್ನೂರು ಮಂದಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.   ಅದಾಗಲೇ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತವರೊಂದಿಗೆ ನಾವೂ ಕುಳಿತೆವು.    ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಎಲೆ,  ಹಲವು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಜೋಡಿಸಿ ಮಾಡಿರುವಂಥದು.   " ಓ,  ಇದು ಮುತ್ತುಗದೆಲೆ... ಒಂದು ಫೋಟೋ ತಗೆದಿಡಿ "  ಅಂದೆ.  ನಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಕಾದಂಬರಿಕಾರರಾದ ಎಸ್.ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪ ,  ' ಗೃಹಭಂಗ '  ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮುತ್ತುಗದೆಲೆಯ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾರೆ.  ಅವರೂ ಇದೇ ಅರಸೀಕೆರೆಯವರು ತಾನೇ.  

  
ಊಟದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿಸಿ,  ಜನಜಂಗುಳಿಯ ಎಡೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಸಪಟ್ಟು ಕೈತೊಳೆದು ಪುನಃ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಮಲಗುವ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದೆವು.   ಗಿರೀಶ್ ಹಾಗೂ ಶೀಲಾ ದೇವರ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿಸಲಿಕ್ಕಿದೆಯೆಂದು ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೋದರು.

" ಇನ್ನು ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಬಿಡಬಾರದು "  ಇಷ್ಟು ದಿನಾ ಮನೆ ಊಟ, ವಸತಿ ದೊರೆತಿತ್ತು.    " ಅಂತಹ ಸೌಕರ್ಯ ಇನ್ನು ಸಿಗುವಂಹುದಲ್ಲ "

" ಹೌದೂ,  ಬಾಣಾವರದಿಂದ ಬಳ್ಳಾರಿಗೆ ಹೋಗ್ಬಹುದು ಅಂತಿದ್ನಲ್ಲ "

" ಎಲ್ಲಿಗೂ ಬೇಡ,  ಏನಿದೇ ಬಳ್ಳಾರಿಯಲ್ಲಿ ?    ನಾಳೆ ಉಪಾಯದಿಂದ ಮನೆ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸುವಾ,  ಬೀಗದಕೈ ಸಿಕ್ತಾ "

" ನಾನು ಎಲ್ಲೀಂತ ಹುಡುಕಲಿ,  ಅದೊಂದು ಕರ್ಮ..."  ಬಳ್ಳಾರಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಅಯ್ತೂಂದ್ರೆ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾದವನೆಂದೇ ಲೆಕ್ಕ,   ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ನೆನಪಾಯಿತು.   ಪುನಃ ನನ್ನ ಮೂಡ್ ಕೆಟ್ಟಿತು.   ಜಮಖಾನದ ಮೇಲೆ,  ತಲೆದಿಂಬು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲದೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ಸೂರು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ,  ಕೆಳಗಡೆಯಿಂದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಿಧವಿಧವಾದ ನಾದನಿನಾದಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದಂತೆ...

ಗಿರೀಶ್ ಹಾಗೂ ಶೀಲಾ ಜಾತ್ರಾ ಮಹೋತ್ಸವದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಬಂದರು.   ಇವರು ಹ್ಯಾಗೆ ಮಲಗಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೂ ನೋಡ್ಬೇಡವೇ,   ಗಿರೀಶ್ ಹಾಸಿಗೆ,  ಅಲ್ಲಲ್ಲ,  ಜಮಖಾನದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ.   ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಸೀರೆಗಳು ಹೊರ ಬಂದವು.   ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದರಂತೆ ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸಿಟ್ಟು ತಲೆದಿಂಬಾಗಿಸಿ ಗಿರೀಶ್ ಮಲಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ.    ನಾವೂ ಅವನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ತಲೆಯಡಿಗೆ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದೆವು.   
ಗದ್ದಲಗಳೆಲ್ಲ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಇನ್ನೇನು ನಿದ್ರೆ ಬರಲಿದೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಾರ್ಮೋನಿಯಂ ವಾದ್ಯಗೋಷ್ಠಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು.   ನಾವು ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಬರುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೇ ಈ ವಾದ್ಯಗಾರರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದವು.   ಕರಿ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತೆಪ್ಪಗಿದ್ದ ಈ ಮಂದಿ ಈಗೇಕೆ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆಂಬುದೇ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.    ಅದೇನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು.   ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಚರ್ಮವಾದ್ಯದಿಂದ ಡಕ್ ಡಕ್... ಶಬ್ದ ಬೇರೆ.   ಈ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಶ್ರುತಿ ತಾಳಗಳೇನೂ ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ.   ನಿದ್ದೆ ಬಂತೋ ಇಲ್ವೋ ಮಲಗಿದೆವು.   

ನಮ್ಮ ರಥಸಾರಥಿ ದಢಕ್ಕೆಂದು ಎದ್ದ.  

 " ಏನಾಯ್ತು ಗಿರೀ..."

" ಆಯ್ತು ಗಂಟೆ ನಾಲ್ಕೂವರೆ,  ಹೊರಡುವಾ...."

" ಇಷ್ಟು ಬೇಗ,  ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ?"

" ಇಲ್ಲಿಂದ ಗುಡು ಗುಡೂಂತ ಹೋಗುವಾಗ ಬೆಳಗಾಗ್ತದೆ ..."

ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದೆವು.   ಹೊದಿಕೆ ವಸ್ತ್ರಗಳು,  ತಲೆದಿಂಬಾಗಿದ್ದ ಸೀರೆಗಳು ಯಥಾಸ್ಥಾನ ಸೇರಿದಂತೆ ನಾವು ಉಪ್ಪರಿಗೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದೆವು.   ಸಂಗೀತಗಾರರು ಈಗಲೂ ಹಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು....



- ಮುಂದುವರಿಯಲಿದೆ.  

Posted via DraftCraft app

ಯಶಸ್ವೀ ಮಹಿಳೆಯ ಹಿಂದೆ ....

ನಾವು ಎರಡೂ ದಿನ ಉಳಕೊಂಡಿದ್ದು ತಂಗಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.   ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಗೆದ್ದು ಪುಳಿಯೋಗರೆ ಹಾಗೂ ಕಾಯಿಹೋಳಿಗೆಯ ಆತಿಥ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾದೆವು.   ಪುಳಿಯೋಗರೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ  ಮೇಲುಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ತಿಂದ ಖಾರದ ಕೊಳ್ಳಿಯಂತಹ ಪುಳಿಯೋಗರೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರದಿದ್ದೀತೇ...   " ಈ ಪುಳಿಯೋಗರೆ ಇಷ್ಟು ರುಚಿಕಟ್ಟಾಗಿದೆ...ಹ್ಯಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೂ "  ವಿಚಾರಿಸಿ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಆಯಿತು.   ಪ್ರವಾಸದ ಆರಂಭದ ದಿನ ಚಿತ್ತುಪುಳಿ ಹಣ್ಣು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಿಂದ ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆವು.   ಅದನ್ನು ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿದು ತಿನ್ಬೇಕಿದ್ರೂ ಉಪ್ಪು, ಮೆಣಸಿನ ಹುಡಿಯೂ ಬಂದಿತ್ತು.   ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟದ ರಾಜನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ, ಉಪ್ಪು ಮೆಣಸು ಹಾಕಿಯೇ ಮಾರ್ತಿದ್ರು.   ಹೀಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮೆಣಸು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಬಂದ್ರೆ ಮನೆ ತಲಪುವಾಗ ನಮ್ಮ ಜಠರದ ಗತಿಯೇನಾದೀತು ಅಂತ ಮನದೊಳಗೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ತಂಗಿಯ ಬಳಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

  ತಂಗಿ ವರಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಪತಿ ಯು.ಕೆ. ಭಟ್ ಉದ್ಯಮಿ,  ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.   ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಪಡೆದ ಯು. ಕೇಶವ ಭಟ್ ಲ್ಯಾಬ್ ಉಪಕರಣಗಳ ತಯಾರಿಕಾ ಘಟಕವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಯಶಸ್ವೀ ಆದರು.    ಆ ವೇಳೆಗೆ ನನ್ನ ತಂಗಿ ವರಲಕ್ಷ್ಮಿ ಜೊತೆ ವಿವಾಹಿತರಾದ ಕೇಶವ ಭಟ್,  ಕಲ್ಲಿಕೋಟೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಚಿನ್ನದ ಪದಕದೊಂದಿಗೆ ಹೊರ ಬಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಾದ ವರಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಪಿ. ಎಚ್ ಡಿ ಪದವಿ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅನುಕೂಲತೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟು,  ಒಬ್ಬ ಯಶಸ್ವೀ ಮಹಿಳೆಯ ಹಿಂದೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವ ಪತಿಯಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.    ವಿಟ್ಲದ ಸಮೀಪ ಉಕ್ಕುಡ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಿಂದ ಬಂದ ಗದ್ದೆ, ತೋಟಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಸಹೋದರ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣನನ್ನೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಉದ್ಯಮಿಯಾಗಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೂ ಇವರ ಸಾಧನೆ.   ಉಕ್ಕುಡದಲ್ಲಿರುವ ಇವರ ತಮ್ಮನ ಗೇರುಬೀಜದ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ನೂರಾರು ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶವನ್ನೂ ಕಲ್ಪಿಸಿದೆ.

ಮೊದಲು ಯು. ಕೆ. ಭಟ್ ಜೊತೆ ಅವರದ್ದೇ ಆದ Sharadatronic Instruments ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿಯೋಣ.

ದಾವಣಗೆರೆ ಬೆಣ್ಣೆ ದೋಸೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ -  ಎಂಬ ಫಲಕ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಹೋಟಲ್ ಎದುರಾಯಿತು.  " ಅಹ್ಹಾ... ಹೋಗೋಣ ಒಳಗೆ... ತಿಂದ್ಬಿಟ್ಟು ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯೋಣ ಅಕ್ಕಾ  "  ಗಿರೀಶ್ ರಾಗ ಶುರುವಾಯ್ತು.    ಹೋಟಲ್ ಒಳ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದಾಯ್ತು,   ನೋಡಿದ್ರೆ ಸಂಜೆ ಮೂರು ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಈ ದೋಸೆ ಲಭ್ಯವಂತೆ.   ಬಂದ ದಾರಿಗೆ ಸುಂಕವಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಂತಾಯಿತು.

ಮೈಸೂರಾಯ್ತು,  ಬೆಂಗಳೂರೂ ಸಾಕಾಯ್ತು ಎಂಬಂತೆ ನಾವಿಬ್ಬರಿದ್ದೆವು.   ಆದರೆ ಗಿರೀಶ್ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ.  " ಇಸ್ಕಾನ್.... " ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನೇ ಬೇಡ ಅಂದೆ.  ಅಲ್ಲಿಗೆ ಈ ಮೊದಲು ಕೇಶವ್ ಹಾಗೂ ತಂಗಿ ಜೊತೆ ಎರಡು ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು.   " ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕೂ ಬೇಡ " ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಹಂಬಲ ನಮ್ಮದು.  ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಉಪಕರಣಗಳ ಶೋರೂಂ ಒಂದನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಟೀವಿ,  ಅವುಗಳ ಸೌಂಡ್ ಸಿಸ್ಟಂ,  ವೀಡಿಯೋ ಕ್ವಾಲಿಟಿಗಳನ್ನು ತಪಾಸಿಸಿ ಏನನ್ನೂ ಕೊಳ್ಳದೆ ಹೊರಟರು.   ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಟೀವಿ ಎದುರು ಇವೆಲ್ಲ ಸಪ್ಪೆ ಎಂದು ನನಗೂ ಆನ್ನಿಸಿತ್ತು. 

 " ನಾವಿನ್ನು ಹಾಸನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಿದ್ದೇವೆ " ಎಂದ ಗಿರೀಶ್.   ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಿಂದ ಹೊರ ಬರ ಬೇಕಾದರೇ ಸಾಕುಬೇಕಾಯಿತು.   



- ಮುಂದುವರಿಯಲಿದೆ.

Posted via DraftCraft app

ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬಂದ ಪುಟ್ಟಕ್ಕ

ಕಾರು ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಸಂದರ್ಶಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾದೆವು.    ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಹತ್ತಲು ಮೆಟ್ಟಿಲು.   ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ನೆ ನಿಲ್ಲೂದು,   ಸುಂಯ್ ಅಂತ ಮೇಲೇರುವ ಹಾಗೂ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವ ಈ ಉಪ್ಪರಿಗೆ ಹತ್ತುವ ಇಳಿಯುವ ಕೆಲಸ ತೀರಾ ಪೇಚಾಟದಂತಾಯಿತು.   ಆದರೂ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ,  ಶೀಲಾ ಹಾಗೂ ಮಧು ನನಗೆ ಸಹಕಾರಿಗಳಾದರು.

ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಚೇತೋಹಾರಿ ದೃಶ್ಯ.   ಈ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಲೋಕದೊಳಗೂ ಸರೋವರ,   ಅದರೊಳಗೆ ಬೃಹತ್ ವೃಕ್ಷ,  ಥೇಟ್ ನಮ್ಮೂರಿನ ಪೈವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿನ ಪಳ್ಳದ ಹಾಗೆ.   ಸುಮಾರು ಎರಡು ಎಕ್ರೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಳವನ್ನಾಕ್ರಮಿಸಿರುವ ನಮ್ಮೂರಿನ ನೀರಿನ ಹಳ್ಳ ಮುಳಿಗದ್ದೆಯಿಂದ ಉಪ್ಪಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ.   ಪಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರವೂ,  ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೊಗಸಾದ ಬಾವಿಯೂ ಇದೆ.  ಬಾಯಿಕಟ್ಟೆ ಪಳ್ಳ  ಎಂದೇ ಈ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೆಸರು.   ಈ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕೆರೆ,  ಛೆ, ಕೆರೆ ಅಂದರೆ ತಪ್ಪಾದೀತು, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸರೋವರ,   ಪೈವಳಿಕೆ ಗ್ರಾಮದ ನೀರಿನ ಸೆಲೆ.   ನೀರಿನ ಆಗತ್ಯದ ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳೂ ಇಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.   ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವುದೂ,  ಒಣ ಹಾಕಿರುವುದೂ ಇಲ್ಲಿನ ಪಾರೆ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೇನೇ,    ವಾಹನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ತೊಳೆಯಲೂ ಇದೇ ಸೂಕ್ತ ಜಾಗ.   ಘನ ವಾಹನಗಳಾದ ಬಸ್ಸು ಲಾರಿಗಳು ಮಿಂದು ಶುಚಿರ್ಭೂತವಾಗಿ ತೆರಳುವುದು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ.

ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರೀ ಯಂತ್ರ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣವಾಗಿ ಕೇರಳದ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದಿತ್ತು.   ಅದು ಆಗದ ಕೆಲಸವಾಗಿದ್ದರೆ ಬೇಡ, ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡೋಣ.   ಹಕ್ಕಿಗಳೂ ಹಾರಾಡುವ ಒಂದು ವಿಹಾರಯೋಗ್ಯ ಪ್ರದೇಶ.   ಮಳೆನೀರಿನಾಶ್ರಯದ ಹಳ್ಳವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಜಲವೈಭವ.   ಮಳೆಗಾಲ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ,  ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಒಣಗಿಯೇ ಹೋಗುವ ಈ ಪರಿಸರವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಿಸರ್ಗಪ್ರಿಯರ ಕರುಳು ಕತ್ತರಿಸಿದಂತಾಗದಿರದು.     ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಈ ಕೃತಕ ಸರೋವರವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಾಯೆನಿಸಿದ್ದು.

ಪ್ರವಾಸಯೋಗ್ಯ ತಾಣಗಳು ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲೇ ಬೇಕಾದಷ್ಟಿವೆ.   ನಮ್ಮ ಬಾಯಾರು ಗ್ರಾಮದ ನೆರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ಪೊಸಡಿಗುಂಪೆಯೂ ಇಂತಹ ಒಂದು ನಿಸರ್ಗರಮ್ಯ ತಾಣ.   ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಇಲಾಖೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ.   ಕಿತ್ತು ಹೋಗಿರುವ ಡಾಮರು ರಸ್ತೆ,  ಪ್ರವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ ಏನೂ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ.

- ಮುಂದುವರಿಯಲಿದೆ.

Posted via DraftCraft app